ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ Ή ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

,ΑΡΜΑΤΩΛΟΙ+ΚΑΙ+ΚΛΕΦΤΕΣ,,+Kontoglou+1948+δημαρχειο

Φ.Κόντογλου: «Αρματωλοί και κλέφτες» (1948)

Ιούνιος ώριμος κι ο ήλιος γλιστρά στο σώμα της θάλασσας, αγκαλιάζει τις μαλακές πλαγιές, χαϊδεύει με τα ακροδάχτυλα τα φύλλα της ελιάς. Ναι, ο χρόνος τελειώνει, μα κι ένας Τέτοιος χρόνος δεν τελειώνει ποτέ, και να τι ήταν που κατάλαβαν οι πατέρες της εκκλησίας στην ανατολή του μεσαίωνα της Ανατολής, τότε που -καθώς λεν οι αντίζηλοι- πηχτά σκοτάδια σκέπαζαν τους Αγίους τόπους της καρδιάς μας. Σιγά να μην τους σκέπαζαν.

Ο χρόνος εκεί έξω κι ο χρόνος εδώ μέσα είναι ίσως δυο διαφορετικοί χρόνοι, και να γιατί ο άνθρωπος κουβαλά την δοκιμασία της εκάστοτε αρρώστιας του. Εννοώ: κάθε αρρώστια είναι το αποτέλεσμα μιας κρυμμένης δυσαρμονίας του κυκλώματος, μιας ασυνέχειας εσωτερικού κι εξωτερικού χρόνου. Καμιά όμως αρρώστια δεν έχει φτωχή σημαντική, θέλω να πω: δεν είναι άμοιρη της προοπτικής μιας ολικής ίασης. Είναι εδώ για να μας οδηγήσει σε ένα ξέφωτο, αόρατο στα μάτια μας πριν απ’ την έλευσή της.

Όμως: Το μηχάνημα έχει τα δικά του χούγια, δουλεύει κατά πώς το δίδαξε η ίδια η προϊστορία της χρήσης του, μια προϊστορία που δεν μπορούμε να αναγνώσουμε, γιατί καταγράφεται στην γραμμική Α του εκάστοτε ψυχισμού, οπότε είμαστε κάθε φορά αναγκασμένοι να αυτοσχεδιάσουμε μια καινούργια μέθοδο για να εισβάλουμε στη Τροία, να χτίζουμε τον ατομικό μας δούρειο ίππο που θα αλώσει μιας διά παντός τα περίκλειστα της ψυχής.

Θέλω να πω: Ξεχνάμε εύκολα, γιατί δεν αντέχουμε την πλήρη θέαση. Εν προκειμένω ξεχνάμε την μέθοδο, και να γιατί χρειάζεται ο ασκητικός βίος, εννοώ ο βίος που περιέχει την καθημερινή άσκηση, κατά προτίμηση, όμως, ο βίος που φιλοξενεί την αδιάλειπτη προσευχή, που με την σειρά της ρυθμίζει κάθε στραβοτιμονιά, και καταλαβαίνετε πως δεν ομιλώ από κανένα θρησκευτικό μετερίζι, παρότι, ίσως, μιλώ απ’ την δροσερή σκιά κάποιας εκκλησίας.

Και ποιο είναι εδώ το περιεχόμενο της προσευχής; Για τον μουσικό είναι η καθημερινή λείανση του συστήματος μέσω της μελέτης. Όχι της όποιας μελέτης -παρότι σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις ακόμα κι η λανθασμένης κατεύθυνσης μελέτη κρατά το σύστημα σε εγρήγορση, ώσπου να επιστρέψεις σε μια πιο διαυγή θέαση. Όχι, λοιπόν, η κάθε μελέτη, μα η συνειδητή, η εμβαπτισμένη στις αρχές μας.

Και ποιες είναι οι αρχές μας;
Απαντάω κάνοντας έναν κύκλο, καθώς πολύ συχνά αναγκάζομαι:

Κάποιοι φίλοι ισχυρίστηκαν πως η μέθοδος (οι νόμοι, οι κανόνες…) δεσμεύουν την απερίσπαστη κίνηση των ψυχικών φυλλωμάτων. Κατ’ αυτό, αποζητούν τον κήπο μιας απόλυτης ελευθερίας για να ανθίσει η δημιουργικότητα. Συμφωνώ, μα μόνο εν μέρει. Κι ο λόγος είναι πως είμαστε επιρρεπείς στο να χάνουμε τον μεσο-μακροπρόθεσμο στόχο, οπότε ένας έλεγχος κάθε τόσο απ’ την περιοχή της γέφυρας του ατμόπλοιου θα ήταν χρήσιμος για να μην βρεθούμε ξαφνικά και απροειδοποίητα αντιμέτωποι με το παγόβουνο. Εδώ το “τέλος χρόνου” θα αποκτούσε την δραματική του σημασία, όμως προτείνω να κρατήσουμε το “τέλος χρόνου” στην παρηγορητική του σημασία, που διαφαίνεται σαν αντιμετωπίζουμε τον χρόνο όχι γραμμικά, μα ως εσχατολογικό σημαίνον.

Δύσκολα πράγματα, θα πείτε, ναι, αλλά ποιος υποσχέθηκε πως θα ‘ταν εύκολα; Χώρια που η δυσκολία είναι φιλενάδα της ικανοποίησης, θυμάστε; Υπάρχει ασφαλώς κι η άλλη μέθοδος, εκείνη της τυφλόμυγας, μα κι αυτή έχει τις δικές της κακοτοπιές. Όποιον τρόπο κι αν διαλέξετε, προτείνω να τον αγκαλιάσετε με εμπιστοσύνη.

Παίρνω για τώρα αγκαλιά τον Χρόνο που αποφάσισα για μένα, και κατεβαίνω στην ακρογιαλιά, που ο ήλιος του δικού μου Αιγαίου λάμπει. Διαρκής. Να ένα “διαρκές” που δεν ψεύδεται. Και κάνει μια ζέστη σήμερα!

Τα λέω όλα αυτά γιατί από αύριο ετοιμαζόμαστε για την “Πόλη μέσα στην πόλη”, για εκείνες τις συναντήσεις μας στην Κρήτη, και πρέπει μέρα με την μέρα να λειαίνουμε το σύστημα. Πως είναι το δικό σας;

Εδώ είναι η δική μας δροσερή σκιά:

https://yorgosmouloudakis.wordpress.com/2017/06/09/μια-πολη-μεσα-στην-πολη/)

Γιώργος Μουλουδάκης, 20 Ιουνίου και 2 Ιουλίου 2017.

 

banner lowres miapoli

«ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ»

Τρία σεμινάρια για την μουσική, και
1η συνάντηση για τις Τέχνες στην καθημερινότητα

Ηράκλειο Κρήτης, 16-21 Ιουλίου 2017

Mε την συνεργασία του Διεθνούς Καλλιτεχνικού Κέντρου Athenaeum

Άρης Χριστοφέλλης – κλασικό τραγούδι (όπερα, ορατόριο, λιντ)
Στέλλα Γαδέδη – φλάουτο
Γιώργος Μουλουδάκης – κιθάρα, μουσική δωματίου

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Γιώργος Μουλουδάκης και ΔΚΚ Athenaeum

banner lowres miapoli

Ανακοινώνεται, και επισήμως, η “1η συνάντηση για τις Τέχνες στην καθημερινότητα”, που θα πραγματοποιηθεί στο Ηράκλειο της Κρήτης απ’ τις 16 ως τις 21 Ιουλίου του 2017.
Η 1η αυτή συνάντηση βάζει τα θεμέλια για να λειτουργήσει στο Ηράκλειο ένας πόλος έλξης συγγενών προς την Κρητική ματιά ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, και να ενδυναμωθεί μια πνευματική εφεδρεία – πολέμιος της ηθικής που η κρίση επιχειρεί να εδραιώσει.

Οι προθέσεις της είναι:

α) Διερευνητικές σε σχέση με τις βαθύτερες συγγένειες που κάθε καλλιτεχνική πράξη δημιουργεί.
β) Ψυχαγωγικές -με το ετυμολογικό βάθος της λέξης- σε σχέση, πρωτίστως, με τις νεότερες γενιές, με στόχο να βρουν αυτές στον χώρο των συναντήσεων ένα διαρκές στήριγμα – αντίλογο στην καθημερινότητα που καλούνται να βιώσουν. [Για μας, μοναδικός και νόμιμος Δάσκαλος παραμένει το συλλογικό κλίμα κάθε συνάντησης.]

Οι συναντήσεις -όχι τυχαία- εκκινούν απ’ το Διεθνές Καλλιτεχνικό Κέντρο Athenaeum [φορέα διοργάνωσης ενός απ’ τους ελάχιστους διεθνώς σημαντικούς διαγωνισμούς: του -τεσσαρακονταετούς ήδη φέτος, και με την συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής- Grand Prix Maria Callas], που τα πέντε τελευταία έτη φιλοξενεί τις αναζητήσεις κάποιων πολύ ειδικών σεμιναρίων. Τα σεμινάρια αυτά τόλμησαν να ιχνογραφήσουν -με αφορμή την μουσική και την λειτουργία της στην καθημερινότητα- τα θεωρητικά θεμέλια μιας διαρκούς μεθόδου, η ιδεολογική βάση της οποίας στέκεται στους αντίποδες κάθε από καθέδρας γνώσης και της όποιας ενδυνάμωσης της εξουσίας των “ειδικών” (παρότι δεν αρνείται την καθαρά λειτουργική συμβολή τους στην περιοχή της αποθησαυρισμένης γνώσης). Στην καθαρή αυτή περιοχή, τα σεμινάρια αναζητούν τον κοινό τόπο όπου οι τέχνες, τα γράμματα και η παράδοση -ως τέχνη της καθημερινότητας- ενεργούν στην ψυχή, θεραπεύοντας τις πληγές των παρεκκλίσεων που ο αστικός βίος επιβάλλει.

[Τμήμα των σεμιναρίων έχει ήδη ταξιδέψει -με διαφορετικές φιλοδοξίες- το 2013 και το 2014 στις Αρχάνες (Θερινή Μουσική Ακαδημία) και το 2015 στην Μακρινίτσα Πηλίου. Περισσότερα στοιχεία είναι διαθέσιμα στην καρτέλα ΚΑΤΑΔΥΣΗ/ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ αυτού εδώ του ιστότοπου.]

Οι συναντήσεις για το 2017 διενεργούνται στο περιβάλλον τριών αρχικά σεμιναρίων (κλασικού τραγουδιού/ φλάουτου / κιθάρας και μουσικής δωματίου), με στόχο τις επόμενες χρονιές να επεκταθούν σε πολλαπλούς χώρους. Τα σεμινάρια θα ορίσουν κατά την διάρκεια της λειτουργίας τους ένα διαρκές καφενείο, στην δημιουργική αύρα του οποίου οι καλεσμένοι συζητούν, αναζητούν και πράττουν στην κατεύθυνση της δυνατότητας μιας οριστικής διάχυσης της Τέχνης στην καθημερινότητα, με στόχο τον εξανθρωπισμό της.

Οι δράσεις διενεργούνται, κατά κύριο λόγο, στο Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου, κάτω απ’ τον τάφο του Καζαντζάκη, αλλά διαχέονται επίσης σε άλλους συμβολικούς μέσα στην πόλη χώρους, αναδεικνύοντας την άγνωστη κάποτε σημασία τους. Στο φως της σκέψης μιας διαρκούς λειτουργικής άσκησης των ερωτημάτων που τίθενται, οι επί μέρους ομάδες που θα δημιουργηθούν απ’ τα σεμινάρια θα “εξάγουν” τα αποτελέσματα των εργασιών τους σε χαρακτηριστικά σημεία της Κρητικής υπαίθρου, βρίσκοντας τους εκεί συγγενείς τους. Σημαντικές εδώ είναι οι διαρκείς και ζωντανές σχέσεις μεταξύ των Δήμων, κι αυτό μέσα στην λογική του ότι κάθε πνευματικό παράγωγο δεν είναι προνόμιο της όποιας μητρόπολης, αλλά, δικαιωματικά, διαχέεται ίσοις όροις σε όλη την Κρήτη.

Οι δράσεις -παρότι, εδώ, εμψυχώνονται από ανθρώπους που ζουν εκτός Κρήτης- στηρίζονται στο ανθρώπινο δυναμικό του τόπου και διερευνούν τον ειδικό τρόπο που η, κατά Καζαντζάκη, Κρητική ματιά -όσο και η βαθύτερη, ίσως, αντίστοιχη του Σολωμού προς την Κρήτη- θα θεωρούσαν τις λεπτομέρειες της οικονομικής και της αξιακής κρίσης, και θα τις κατέτασσαν στην βαθμίδα που τους αρμόζει.

Ο κύκλος ξεκινά τον Ιούλιο του 2017 και θα αγκαλιάσει στο μέλλον συγγενείς του δράσεις, με γνώμονα το συλλογικό συμφέρον και την ανακίνηση και ανακαίνιση του δημιουργικού σθένους του τόπου. Δηλώνει δε εξ αρχής πολέμιος κάθε “νομιμοποιημένου” απ’ τα ΜΜΕ σχήματος, που, εκκινώντας απ’ το αρτηριοσκληρωμένο τμήμα της μητροπολιτικής πρακτικής, κατακλύζει με κάθε διαφημιστική λαμπρότητα την επαρχία, προς όφελος των ανά την επικράτεια ανατροφοδοτούμενων σχέσεων εξουσιών. Στους αντίποδες αυτών των απεχθών για το κλίμα των συναντήσεών μας δομών, η “1η Συνάντηση για τις τέχνες στην καθημερινότητα” στέκεται με νοσταλγία και δημιουργική έξαρση απέναντι στο φωτεινό παράδειγμα των Ανωγείων του 1979 και των Μουσικών Αυγούστων, του Μ.Χατζιδάκι, και -όπως και τότε- αναζητά την λυτρωτική κίνηση απ’ το Εγώ προς το Εμείς του δικού μας τόπου, και προάγει την πλούσια ματιά αυτού του τόπου προς τον κόσμο, συλλαβίζοντας απ’ την αρχή τους άγραφους κανόνες που έκαναν μέσα στους αιώνες, στην Κρήτη, το άθλημα του πολιτισμού ένα άθλημα ευγενές.

Για την καλλιτεχνική επιτροπή

Γιώργος Μουλουδάκης, 9 Ιουνίου 2017

 

Πρακτικά στοιχεία των δράσεων για το 2017

Τα σεμινάρια λαμβάνουν χώρα στο εξαήμερο από Κυριακή 16 έως Παρασκευή 21 Ιουλίου 2017, ως εξής:

Σεμινάριο Γ.Μουλουδάκη: 16-18 και 19-21 Ιουλίου (προεκτείνεται μέσα στα άλλα δύο σεμινάρια, τις επόμενες ημέρες, μέσω των διαλέξεων και των σχημάτων μουσικής δωματίου)
Σεμινάριο Άρη Χριστοφέλλη: 19-21 Ιουλίου
Σεμινάριο Στέλλας Γαδέδη: 19-21 Ιουλίου

Χρησιμοποιούνται οι τρεις αίθουσες του Πολιτιστικού Κέντρου: Πειραματικό Θέατρο, Συνεδριακή αίθουσα και Κινηματογράφος.

Στους χώρους διαχέονται οι “Συναντήσεις καφενείου”, για όλες τις ομάδες, και παρουσιάσεις του θεωρητικού σκέλους των συναντήσεων. Παράλληλα, μαθήματα μουσικής δωματίου, με αφορμή σχήματα που προκύπτουν απ’ την συνεργασία των συμμετεχόντων.

Παρακολούθηση

Τονίζεται ότι ο κάθε συμμετέχων -ως εκτελεστής ή ως ακροατής- σε ένα σεμινάριο, θα έχει την δυνατότητα να παρακολουθεί ως ακροατής και τα άλλα δύο σεμινάρια, κι αυτό ως έναυσμα για την διάχυση της αίσθησης κοινότητας στόχων που επιθυμούμε να αναδείξουμε κατά την διάρκεια αυτών των ημερών. Ανεξαρτήτως λοιπόν των ημερομηνιών των επί μέρους σεμιναρίων, κάθε συμμετέχων παρακολουθεί κάθε δρώμενο του εξαήμερου.

Οικονομική υποχρέωση

Εκτελεστές: 120 ευρώ. Συμμετέχουν ενεργά ως εκτελεστές σε ένα απ’ τα τρία σεμινάρια και συμμετέχουν ως ακροατές στα άλλα δύο σεμινάρια και στα λοιπά δρώμενα του εξαήμερου. Συμμετέχουν στις συζητήσεις.
Ακροατές: 70 ευρώ. Παρακολουθούν ως ακροατές όλα τα σεμινάρια και τα λοιπά δρώμενα του εξαήμερου και συμμετέχουν στις συζητήσεις.
Δυνατότητα παρακολούθησης μιας μόνο ημέρας για τους ακροατές: 30 ευρώ. Αντίστοιχη δυνατότητα παρακολούθησης μέρους μόνο του σεμιναρίου δεν δίδεται για τους εκτελεστές.

Ειδικά για το σεμινάριο κιθάρας εισάγεται η λεπτομέρεια ότι οι εκτελεστές θα πρέπει να είναι νέοι άνω των 14 ετών. Ακροατές -σε όλα τα σεμινάρια- μπορούν να είναι ενήλικες, νέοι και παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας, χωρίς να χρειάζεται να είναι μουσικοί, αφού τα σεμινάρια αυτά, όπως εξ αρχής δηλώνεται, εκτός από σεμινάρια ειδίκευσης είναι και σεμινάρια “επιτυχούς διαβίωσης” με αφορμή την ενασχόληση με την μουσική.

Διαμονή

Ο Δήμος Ηρακλείου και η ΔΗ.Κ.Ε.Η. έχουν φροντίσει για την οικονομικότερη δυνατή διαμονή των συμμετεχόντων, σε επιλεγμένα ξενοδοχεία μέσα στην πόλη.

Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής

τηλ. 2813 404990 & 6951 303612

e-mail: polimesastinpoli@gmail.com

Επίσης:

http://www.facebook.com/groups/asma.guitar

Εδώ, η ηλεκτρονική αίτηση συμμετοχής:

http://polimesastinpoli.microline.gr

Και εδώ η έντυπη αίτηση συμμετοχής:

aitisi

 

aitisi 02

 

 

 

 

ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΜΕ ΣΙΝΙΚΗ ΜΕΛΑΝΗ

ÅÊÄÇËÙÓÇ ÃÉÁ ÔÏÍ ÈÁÍÁÓÇ ÂÅÃÃÏ ÁÐÏ ÔÏÍ ÄÇÌÏ ÐÅÉÑÁÉÁ (ÊÁÔÙÌÅÑÇÓ ÊÙÓÔÁÓ/EUROKINISSI)

Θανάσης Βέγγος-Νίκος Κούνδουρος

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν δυο ζωές μέσα σε μια, που τους βλέπεις να περπατούν στον δρόμο, να σταματάνε στο περίπτερο, να κοιτούν τον γιο του περιπτερά με το βλέμμα ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε πως φορά δυο ξέταιρα παπούτσια, και παρόλα αυτά να ζητούν με την ίδια σταθερή φωνή την Κυριακάτικη εφημερίδα, να διαβάσουν για έναν φίλο τους. Μερικές φορές θαρρείς πως αυτοί οι άνθρωποι σε κοροϊδεύουνε, και, με κάποιον τρόπο, αυτό είναι αλήθεια. Στα παιδικά μας χρόνια τους λέγαμε με μια ελαφράδα “ούφο”, κι όμως εκείνη η κουβέντα δεν ήταν αμέριμνη, δεν μπορούσε να κρύψει το αίσθημα ζήλιας που την προξενούσε, την βεβαιότητα πως εκείνα τα “ούφο” που κοροϊδεύαμε είχαν μόλις έρθει σε στενή επαφή με όντα που εμείς ποτέ δεν θα αξιωνόμασταν- κάτι μέσα μας έλεγε πως έτσι ήταν. Συνέχεια

ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΗΤΙΑΝΙΑΣ

jason_decaires_taylor_sculpture-4956_jason-decaires-taylor_sculpture

Jason deCaires Taylor-Underwater sculpture

Γεννιέσαι. Το πρώτο πράγμα που ζητάς είναι μια αγκαλιά να σε καθησυχάσει. Να επισφραγίσει το αρρήτως συμπεφωνημένο πως ο πριν και ο μετά κόσμος θα παραμείνουν ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Εδώ η ζωή πρώτη φορά θα σε εξαπατήσει. Η αγάπη -ή ποιος ξέρει το τι- της μάνας σου, παρέχει με γενναιοδωρία κάθε διαβεβαίωση, μαζί με ένα στήθος σφριγηλό, που πάνω του θα αποκοιμηθείς για να θυμηθείς τα πρώτα όνειρα, όνειρα του μέλλοντος ζητιάνου. Ίσως να ήταν η μοναδική φορά που ζήτησες δίχως παρελθόν, που θα πει ζήτησες κάτι που ήδη σου ανήκε. Μετά τα πράγματα θα άλλαζαν.

Αν τύχαινε να είσαι αρσενικό, το επόμενο που θα ζητούσες θα ‘ταν μια διαβεβαίωση της -αυτονόητης- παντοδυναμίας μες στη σχέση, τότε που καμιά τέτοια δεν θα είχες, εκτός κι ήταν τα πράγματα στ’ αλήθεια πολύ δύσκολα για σένα και θα σου είχε ήδη παραχωρηθεί μια παντοδυναμία ως άλλοθι, ως τρόπος για να σε καταβροχθίσουν σε ένα μέλλον κοντινό, διάρκειας όχι μικρότερης από μια ζωή.

Κι ύστερα: Σαν η θηλιά θα έχει ήδη σφίξει γύρω απ’ τον λαιμό, το επόμενο που θα ζητήσεις θα ‘ναι τα πρωτεία της σχολικής κοινότητας. Ο δάσκαλος, ο δάσκαλος, θα έχει ήδη πιάσει τη σκυτάλη και θα τρέχει δείχνοντας τον δρόμο. Θα πέσει μια φορά απ’ το χέρι, θα σου πέσει δεύτερη, μετά θα μάθεις πώς να την κρατάς σφιχτά μες στην παλάμη και να την επιδεικνύεις, ο δάσκαλος, ο δάσκαλος, χαμογελάει στη γωνιά, αυτή είναι η δουλειά του, να αποσύρεται, κι εσύ να τον ξεχνάς, έτσι νομίζεις ακόμα, όμως θα είναι ο δικός του ιδρώτας που θα βρομίζει εξακολουθητικά τον γιακά του ακαδημαϊκού σου πουκάμισου όταν θα χρειαστεί, έτσι πάει το τραγούδι. Συνέχεια

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΜΕΘΟΔΟΣ

94e749ce40d3111ef84bf26db3b489a7

Νίκος Εγγονόπουλος-Valse noble et Sentimental

Για την 4η συνάντηση ενός «κλειστού σεμιναρίου» (*)

Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η τέταρτη συνάντηση της ομάδας του «κλειστού σεμιναρίου» μας, και οδεύουμε προς την πέμπτη. Έτσι, μπορώ να αναζητήσω τον λόγο που απέφυγα την όποια ως εδώ ανάρτηση -λόγος που μπορεί κάλλιστα βεβαίως να παραμείνει ανεξιχνίαστος ως το τέλος της χρονιάς.

Οι συναντήσεις -για πρώτη φορά αποκλειστικά ανάμεσα σε μυημένους και εξοικειωμένους με την ειδική θεματολογία του σεμιναρίου συμμετέχοντες- εμβαθύνουν σε θέματα που μας απασχόλησαν αυτά τα χρόνια, βάζοντας παράλληλα στο τραπέζι ό,τι καινούργιο προκύπτει απ’ την δυναμική της ομάδας.

Το νέο “μηχάνημα”, σ’ αυτά τα συναπαντήματα: Όλοι είναι δυνάμει δάσκαλοι, όλοι πλην ενός (χαίρομαι ιδιαιτέρως γι’ αυτό το “πλην ενός”), πτυχιούχοι και διπλωματούχοι. Ο τρόπος, λοιπόν, περιέχει την κοινή αναζήτηση και το γεγονός ότι η ομάδα ξεκινά, παραδόξως, από ένα ήδη προχωρημένο σημείο της διαδρομής της.

Αυτός ο νέος τρόπος -που λαμβάνει όσο ποτέ υπόψη του το Πρόσωπο της συλλογικότητας, αφού εδώ έχει καταργηθεί το βλέμμα του ακροατηρίου και όλοι συμμετέχουν ίσοις όροις- είναι δύσκολο να περιγραφεί με την τρέχουσα, γραμμική λογική. Μπορεί μοναχά να σηματοδοτηθεί με βάση τις έννοιες που το ίδιο το σεμινάριο παράγει. Έτσι, εισερχόμαστε με ανοιχτά ερωτήματα σε μια νέα, ενδιαφέρουσα περιοχή. Συνέχεια

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΩΣ ΕΝΟΠΛΗ ΔΙΑΡΡΗΞΗ(*)

Athenaeum 2017, Γ 02.001

5ο (ή μήπως 10ο;) σεμινάριο με τον Γιώργο Μουλουδάκη στο Athenaeum
(13-15 Μαΐου 2017)
και 4ο σεμινάριο στο Παγκρήτιο Ωδείο Ηρακλείου
(8-10 Απριλίου 2017)


Εισαγωγικά

(*) [Ο ηχητικός κόσμος γύρω μας, όσο και ο κόσμος των εννοιών -ε, αυτό ακούγεται σαν ταυτολογία- είναι μια ζωντανή βιβλιοθήκη, απ’ την οποία ανασύρεις τον απολύτως κατάλληλο τόμο, την στιγμή που τον χρειάζεσαι. Ταυτόχρονα, ισχυρίζομαι ότι η αποκάλυψη των πηγών μας βοηθά στο να παραμένουν ορατά πάνω στο έδαφος τα ρεβίθια του Κοντορεβιθούλη, που θα οδηγήσουν όχι μόνον αυτόν αλλά πιθανότατα και τον καθένα από μας στον προορισμό του, στην οριστική επιστροφή στην μικρή του Ιθάκη, την στιγμή που αυτή θα ζωγραφιστεί με σαφήνεια μέσα του. Ετούτη η δεύτερη σκέψη είναι που με αναγκάζει να δηλώσω πως δανείστηκα τον παραπάνω τίτλο απ’ τον Βασίλη Παπαβασιλείου, περίπου όπως τον άκουσα να τον χρησιμοποιεί, μιλώντας για την φύση του θεάτρου: “Το θέατρο είναι ένοπλη διάρρηξη”, είπε. Ασφαλώς. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική, στην περίπτωση που γίνεται με τον τρόπο που θέλουμε. Τον ευχαριστώ και συνεχίζω, ερήμην του.]

Αναγγελία

Αναγγέλλονται λοιπόν, επισήμως, οι ημερομηνίες του πέμπτου (ή μήπως δέκατου;) σεμιναρίου στο Athenaeum. Από την πρώτη στιγμή που, το 2012, αποφάσισα την εκκίνηση αυτής της προσπάθειας, κύλησε πολύ νερό στον ποταμό του Ηρακλείτου, όσο και στους δικούς μας παραποτάμους, που, καθώς λένε, οδηγούν στην ίδια μεγάλη θάλασσα. Συνέχεια

ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ/ΦΙΛΤΡΑ ΔΙΗΘΗΣΗΣ ΒΑΡΕΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ Ή ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΣΧΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΑ ΜΙΑΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ;

sunflowers-field-steve-thoms

Sunflowers Field – Steve Thoms

[Μέσα στα σκοτάδια των ημερών, μέσα στις ανεπίστρεπτες αποχωρήσεις των ανθρώπων μας -ανάμεσά τους η χτεσινή αποχώρηση του “δικού μας” Νίκου Κούνδουρου, με όλη του την φωτεινή αρσενική ενέργεια που σε παρέσερνε σε ένα ιδιωτικό σύμπαν φιλίας κι εμπιστοσύνης για να σου ξαναδιηγηθεί τον διαρκή μύθο της αεί νεότητάς του- δεν μπορούμε παρά να αναζητούμε έναν κατά το δυνατόν διαρκή τρόπο παρηγοριάς, μια αγκαλιά που μόνοι μας μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας. Ας είναι κι έτσι, ή μάλλον, ας είναι διαρκώς έτσι!]

Ας φανταστούμε ένα πρωινό ξύπνημα, στη διάρκεια του οποίου, παρασυρμένοι από μια παρατεινόμενη απόσυρση των αντιστάσεών μας προς το θαύμα, θα είχαμε τόσο καθαρίσει το σύστημα πρόσληψης των γεγονότων γύρω, ώστε θα ήμασταν πλέον ικανοί να διαλέγουμε την ειδική τους φύση και να βάζουμε σε λειτουργία ένα λεπτεπίλεπτο φίλτρο στην δίοδο προς την ψυχή, κάτι σαν πορτιέρη, κάτι σαν φίλο σε χρέη θυρωρού:
“-Όχι κύριε, δεν θα περάσετε, το ένδυμά σας δεν είναι αρμόζον.”

[“Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, Φωτοδότα…”]

Αυτή είναι -κατά την ταπεινή μου βεβαιότητα- μια ικανότητα σε ύπνωση, που σε καιρούς όπως οι σημερινοί -όπως κάθε καιρός, δηλαδή, για να μην βαυκαλιζόμαστε- νιώθει την ανάγκη να εγερθεί απ’ τον ιερό της ύπνο, να εκλεπτυνθεί έτι περαιτέρω, και να μπει κεφάτη στην μάχη. Συνέχεια

ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΒΑΡΕΛΙ

50393_2318664460_4835_n

Οι παλιοί λέγανε πως αν τύχει και κοιμηθείς κάτω απ’ τον ίσκιο της συκιάς, θα ξυπνήσεις με κεφάλι βαρύ απ’ τα όνειρα. Επίσης αν τύχει και βρεθείς σε παρέα με φαφλατά, θα κοιμηθείς με κεφάλι βαρύ από ανοησίες. Η πίσω ζωή -η πίσω απ’ τον μπερντέ, εννοώ- απορροφά τις αναταράξεις, επιβάλλοντας στην ψυχή, και στη συνέχεια στο σώμα, μικρές τιμωρίες, σαν την κακότροπη μα προνοητική δασκάλα. Ανάλογα με το μέγεθος των αναταράξεων και τον χρόνο έκθεσης σ’ αυτές, η τιμωρία μπορεί να κυμαίνεται απ’ την απλή επίπληξη ενός πονοκεφάλου, μέχρι τις πιο ακραίες τιμωρίες μιας χρόνιας κατάθλιψης ή μιας σωματοποιημένης αρρώστιας όπως οι διαφόρων ειδών καρκίνοι. Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν τρόποι να εκδηλωθούν οι ασυνέχειες δράσης-αντίδρασης, δηλαδή να πληρωθούν σε σκληρό νόμισμα όλες οι φορές που αντί να βαρέσουμε με το καδρόνι, ως οφείλαμε, τους υπαίτιους της ανοησίας γύρω μας, σιωπούσαμε και υποχρεώναμε τα δικά μας αμορτισέρ να απορροφούν την βλακεία κάθε λογής.

Ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι καθόλου δύσκολο να διαγνώσεις βλακεία στον χώρο μας. Συνέχεια

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ “ΜΕΓΑΛΟΥ” ΚΑΙ Ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

10298857_746140872131466_3166875742510647313_n

φωτογραφία: Charles Torres

Λίγο πριν αλλάξει η χρονιά, λίγο πριν κλείσουν οι λίστες με τους απολογισμούς, λίγο πριν τα βεγγαλικά φωτίσουν το Αττικό τοπίο και τις -κατά πώς αρμόζει- εξακολουθητικές ουτοπίες των ευχών, στέκεσαι στην πιο άνυδρη γωνιά του facebook και παρατηρείς, γελώντας, το ποτάμι των λέξεων να κυλά και να ξεχειλίζει χωρίς να μπορεί πλέον να συγκρατήσει οποιαδήποτε έννοια στην παλαιά του κοίτη.

Το κακό ξεκίνησε ήδη στην Λαμπράκειο εποχή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, εκείνη την εποχή που για πρώτη φορά φιλοξένησε τις -κυριολεκτικές τότε- αναρτήσεις των πανό στην είσοδο, που μιλούσαν για “μεγάλες ορχήστρες”, “μεγάλους μαέστρους” και λοιπά μεγάλα τέρατα, που πάσχιζαν να χωρέσουν στον μικρό Βαλκανικό μας ψυχισμό και δεν μπορούσαν. Επικουρικά κατέφθασαν να φωτίσουν τα διαρκή μας σκοτάδια τα “rising stars”, κατά πώς τα είπαν, του Ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου στερεώματος, οπότε οι υπόλοιποι βρέθηκαν στη θέση του “κοινού”, που περίμενε απ’ τον ουράνιο θόλο την έλευση ενός άστρου, που θα προοιωνιζόταν με την σειρά του την έλευση ενός Θεανθρώπου, που θα απελευθέρωνε με την σειρά Του τα τροχιοδεικτικά μιας βασικής θεωρίας για να στηρίξει την ζωή μας.
Τίποτε απ’ τα παραπάνω δεν συνέβη, όσον κι αν περιμέναμε, οπότε ψευδώς υποσχέθηκαν ο κύριος Λαμπράκης και οι περί αυτόν. Συνέχεια

Η ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΙ ΕΝΑΣ ΛΑΧΝΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

 

12108140_10153671812298407_4988232187898767097_n

Είναι άνθρωποι που σου μιλούν δι’ αντιπροσώπου. Που τις δουλειές τους τις κάνουν με έμμεσο τρόπο, γιατί μόνον έτσι τις κάνουν αποτελεσματικά, που θα πει δεν τις αφήνουν μισές. Κάποιοι μουσικοί που ξέρω είναι έτσι. Χρόνια τους παρατηρώ να εξουσιοδοτούν κάποιον να πει για τα θαύματα που νιώθουν στο κορμί τους, κι αυτός ο κάποιος είναι ένα σώμα που κουβαλά τη μουσική που προσπαθούν, το όργανο που θα την ψιθυρίσει, τον κόσμο που θα ακούσει αυτόν τον ψίθυρο, τον χώρο και τον χρόνο που θα τον φιλοξενήσει, ακόμα και τον διαρκή χρόνο που θα στοιχειώνει αυτός ο ψίθυρος μέσα μας ώσπου οριστικά να πάει εκεί που κανείς δεν ξέρει, καθώς λένε, όταν πια δεν θα τον  ακούμε. Θέλω να σκέφτομαι πως ένα εσωτερικό αυτί τον ακούει κάθε στιγμή της ζωής μας, κι είναι αυτός που λειτουργεί σαν προσευχή στις δύσκολές μας ώρες.

Για να φτιάξεις μια προσευχή πρέπει να ζεις μια πυκνή εσωτερική ζωή και επιπροσθέτως να έχεις περίσσευμα για να προσφέρεις στους άλλους τον τρόπο του προσωπικού σου διαλογισμού, ένα δώρο που δεν οφείλεις σε κανέναν, μα που όπως κάθε δώρο επιστρέφει στην τσέπη σου στην ώρα της ανάγκης. Έτσι γίνεται, κι αυτό το ξέρουμε καλά. Συνέχεια